CHAPTER 8: FAKE SMILE
Isang boooring na tanghali…
After the beach party, a great commotion was settled by Fretzie she didn’t give any plans for she said that there is something wrong about Ann. That gives the 2 a holiday which merely a booring day.
Dahil `don nagdesisyon sina Devon at James na pumunta sa Varga’s Private Mall (hala! Ubeer na`to!!!).
“whoah! James, `nong huling punta natin ditto walang mga popular na persinalidad ang nandito ngayon parang nasa langit ako para Makita ang mga taong `to.( talking about the big celebrities.)” sabi niya na manghang-mangha.
“lahat ay alam `yan dahil sa pangalan ng mall na`to, maliban sayo”
“hay naku,James ewawn ku sayo. Sandali san ba tayo pupunta??”
“let’s mind our own business for now. We’ll meet at the fountain at the main hall at 7 pm.”
“sandal! May dalawang tixket ako ditto para sa paborito kong movie na ipinapalabas ngayon, pero hindi ako sasamahan ni Fretzie dahil magda-date sila ng boy friend niya.”
“hahaha! Ipinagpalit ka na ng bestfriend mo sa boyfriend niya. Naku!”
“`wag nalang. Uuwi nako mag-isa. Hmp!” sabi niya na lumakad palayo nang marinig ang sagot ni James.
“7 pm right? 7 sharp sa harap ng cinema hall”
Nagulat si Devon sa pagsagot nito “hehehe. Alam mo yan Dev’s hindi ka niya pababayaang mag-iisa, ibig sabihin `don ay concerned siya sayo! Magaling. (wahaha feller na si ateh J)
At nagkahiwalay na nga ang dalawa ng daan na tatahakin. Nagwindoe shopping si Devon habang si James ay nagtungo sa kanyang VIP room at nagbasa ng libro.(yaman ni lolo J). Habang nagbabasa siya ay na istorbo siya sa ipinadalang mensahe ni Ann.
- James, pwede bang pumunta ka ditto sa bahay. Kahit sandal lang, please. Hindi ko na kaya. I need someone that could shed tears. And I need you(epal naman >:| ). -
Tumigil ang mundo ni James, ang nasa isip niya lang ay ang mukha ni Ann. Kaya Sali-Sali siyang lumabsa ng mall wala ng laman ang isip niya kundi si Ann. PiƱata niya cellphone at nagmaneho ng mabilis papunta sa bahay nina Ann.
Agas siyang pumasok sa bahay nito at nagulat ng Makita si Ann na umiiyak na may hawak sa litrato sa kanyang kamay. Nagmamadali niyang pununtahan ito.
“anong nangyari, Ann?”
“james, masakit. Masakit. Kasalanan ko. Iniiisip niya na ginagamit ko lang siya para sumikat ako. He broke up with me and… and in 1 day he had found someone to resplace me,” anitong umiiyak.
“ang tarantadong `yon. Humanada siya.”
“hindi. Huwag. Sapat nang nandito kato ka kahit kaibigan lang. tama na iyon.”
Ann heldJAmes into his neck and gave him a kiss on the lips.James was stunned but on the other hand he couldn’t resist to give her a kiss.
James took care of Ann that night and left when she got sleep. When he got his car he opned his phone and was surprised to the time “9 pm”
SAMANTALA…
~flashback~
6: 55 – 5 mins, 5 mins. Lang. alam kung darating ka.(malapit na niyang lukutin ang ticket.)
7:30 – m-n..minsa nahuhuli rin ang prinsipe dahil sa ibang dahilan(kinakalma ang sarili niya)
8:00 – there’s no way you’re ditching me, right?
9:00- “ma’am sarado napo kami”
“ah, pasensiya na, maghihintay na lang ako sa labas.”
Nakaramdam ng hiya si Devon sa kanyang sarili, siya na lang ang tao sa mall. Umaasa pa rinsiya na darating si James hanggang sa nakapagdesisyon siya. She felt ashamed for herself, stupid, idiot ad everything. She thought of herself as someone who always hopes for something that cannot happen. Until…
“alam ko, alam ko… alam.. ko ..tanga talaga ako. Tanga (tears falling). Ang tanga ko.. tanga na isipinng darating siya siya. Tanga talaga” pinahid niya ang kanyang luha at pinipilit na ngumiti, mababanaag parin sa mukha niya ang isang pekeng ngiti.
Umalis siya ng mall at nagtaxi parungo sa mansion. Sa loob ng kotse `si niya napigilang tumulo ang luha. Umiyak siya ng umiyak hanggang nakarating sa mansion. Napansin ni Yena ang pag-iyak ni Devon, tatanungin sana niya ito ng tumakto paakyat si Devon sa kanyang kuarto at isang malaksa na kalabog ang kanyang narinig.
Sa kabilang dako…
9-pm – nagmamadaling pumunta si James sa mall hanggang napahinto siya dahil oras nap ala ng pagsara ng mall. Nakaramdam siya ng guilty kay Devon sahil sa hindi niya pagsipot ditto. Wala na siyang nakitang Devon sa labas ng mall. Ipinagpasya na lamang niyang umuwi sa manasion at umaasang andoon na si Devon.
Mabilis siyang pumunta sa kuarto ng babae, kumatok siya ng dalawang bese. When he realized that there is no response coming he forcedly twist the doorknob. But surprisingly, it was blocked by Devon.
“devon papasukin mo ako. Pasensiya na may emergendy at kailangan kung magmasali para puntahan `yon. Naawala sa isip ko `yong oras-“ paliwanag niya.
“okay lang. hindi mo kailangang magpaliwanag. Hahaha. Ang galling ko. Naloko kita. Naniwala ka talaga doon as movie. Nagbibiro lang ako doon. Umuwi ako ng bahay eksaktong 7.” Sabi niya na pinipigilan ang sarili ang pag-iyak ayaw niyang makarinig ng kahit kunting pag-impi niya.
Nang marinig `yon ni James binitawan na niya ang doorknob at sumagot…
“that was good. I have more important things to attend to than watching a movie with you. Sorry for waking you up” with that James finallt left and went to his eoom.
Devon bowed her head and held the knob tightly like that she want to follow James and scold him for ditching her. It was her mind saying that time but she followed her heart instead. It says that she must control herdelf and just be happy for him. whatever, whenever it is she should be supportive to him.
Inilabas niya ang kanyang mga luha na kanina pa gusting lumabas sa kanyang mga mata. Umiyak siya ng umiyak dahil sa sakit na nararamdaman. At nakatulog siyang bakas sa pisngi ang mga luha.
UMAGA…
Mag.aagahan si James ng mapansin niya ang katulong.
“anonh bumabagabag sayo Yena?”
“Sir James, tungkol poi to kay ma’am Devon, kanina po mga isang oras ang nakakaraan pumunta po ako sa kuaarto niya para tignan, nakita ko siyang umiiyak. Nakita ko rin siyang umiiyak kagabi, ilang minuta bago po kayo dumating.”
Nagulat si James sa narinig, kaya klinaro niya ang lahat.
“umiiyak? Kagabi? Pero nagkausap kami at sabi niya umuwi siya ng bahay ng eksaktong alas siete(7 pm). Anong problema niya? Gusto ba talaga niyang mag.alala ang lahat sa kanya?
“pero sir James, umuwi ho siya ng alas nuebe sakay ng isang taxi. Nalaramdam ako ng pag-aalala sa kanya.”
“9 pm” naalala niya ang pinag-usapan nila kagabi.
“okay lang. hindi mo kailangang magpaliwanag. Hahaha. Ang galling ko. Naloko kita. Naniwala ka talaga doon as movie. Nagbibiro lang ako doon. Umuwi ako ng bahay eksaktong 7.”
Nakarandam ng guilty si James sa kanyang sarili sa unang pagkakataoon. Hindi niya alam kung ano ang gagawin, hanggang sa napagdesisyunan niyang puntahan ito. At nakiya ito sa may puno, nagpapasilong.
“oi, umuupo ka ng mag-isa ditto? Hindi maganda niyan”
“ano naman sayo? At bakit andito ka?”
“so boring so I felt that I could spend my time teasing you”
“gawin mo gusto o. `wag mulang akong istorbohin.”
“talaga? I could do anything I want. Then I dolud sit deside you ang yur hand.”
“oi anong g—.”
“sorry for last night.”
“ano? Preo sabo ko ay--.”
“stop lying or else I’ll kiss you.” Hinawkan at inilapit niya ang mukha niya kay Devon (mga 3 o2 dalawang pulda lang naman ang layo J)
“oi—.”
“Ywna told me already. You cant fool me.”
“who’s fooling you.”
“another one of lying, I will realy kiss you.”
Tumahimik naman ang dalaga. Dahan na inilayo ni James si Devon at binitawan ang kamay nito, sabay abot ng…
“ano `to? Panyo? Para san? Ano gagawin ko ditto?”
“ang dami mo naming tanong! Ang pangeet na katulad mo ay lalong pumapangeet kapag umiiyak, kaya huwag kanang umiyak” sabi nito na hindi makatingin ng diretso sa kausap.
Napangiti naman si Devon dahil sa sinabi nito sa kanya. Nang Makita ni James ang ngiti ni Devon nakaramdam siya ng saya at ginhawa. Kaya everything went back to normal.